Dyslectische Thuisles - Overleven in Corona-tijd

Ingezonde stuk: een verslag van een dag thuiszitten door Elizabeth Manders (neurodiversiteitscoach)

Vandaag zijn we begonnen met de online schoollessen thuis. 

08.50: 2 jongens zitten gretig klaar om hun juffen en meesters weer te zien. Manlief heeft alles klaargezet. Ieder een plekje en een schermpje. Gelukkig hebben we gelijk verbinding. Op de klassen-Whatsappgroep zitten al veel ouders te foeteren dat hij niet werkt. Waar is de inlogcode? Welk programma? Welke pagina's? enz... Bij ons gaat het dus tot nu toe voorspoedig. Behendig gaat mijn 8-jarige groep-vijf-er aan de slag. Hij snapt helemaal wat de bedoeling is en kent de weg in de digitale schoolomgeving en klikt erop los. "Kijk mam...., dit en dat, cool een challange".

Onze kleuter van 5 jaar heeft meer moeite met alles. Het is voor het eerst dat hij online aan de slag gaat. "Waar is die juf dan?" is de grote vraag. Hij klikt op alle knoppen en floep, alles weg... de hele digitale klas is verdwenen. Het eigenwijze mannetje wil het allemaal zelf oplossen. Dat lukt hem niet en zodra ik het mag oplossen krijg ik het óók niet aan de praat. Vervolgens heeft hij mijn werk-laptop te pakken, wil de oudste ook wat vragen en dan komt het opeens weer naar boven... Met alle zenuwen schiet ik in de paniek.

Al het oude zeer uit mijn eigen schooltijd komt in een keer naar boven. In paniek roep ik mijn ICT vaardige man... “JARRRRRR HELP", galmt er door het huis. "Ik sta te doucheen", komt er uit de badkamer.

Dit is ook de Elizabeth van de Podcast over conceptueel denken in de GGZ.

 

"Mam hoeveel is 8 x 8????" Overrompeld door faalangst weet ik echt het antwoord hier niet op en voel me opeens weer dat kleine meisje dat op de stoel voor de klas staat en haar tafeldiploma moet halen. Ondertussen sta ik te worstelen met mijn kleuter, de iPad, probeer ik mijn werk-laptop te redden en scheeuw ik wat harder:  “Je moet NU echt komen!" Druipend stapt mijn man het klaslokaaltje binnen. Rustig gaat hij naast onze kleuter zitten en binnen 5 minuten is het gefixed.

De oudste moet een woordenlijst voorlezen aan een ouder. Daar zit ik weer, als dat kleine meisje met schattige pijpenkrullen van vroeger met allemaal dikke rode strepen in haar dicteeschriftje. Op dat moment breek ik helemaal. Mijn tranen zijn niet meer te bedwingen en ze rollen over mijn wangen. "Mam wat is er?”

Ohhh, wat vind ik dit moeilijk zeg! Wat een hoop tekortkomingen heb ik op dit vlak. Het doorlopen van inloggegevens, lijstjes met letters, stappen die je heel precies moet uitvoeren, al die instructies met woorden die door het beeld dansen. Ik probeer me te concentreren. "Ga jij maar even thee halen", zegt mijn man. In de keuken geef ik mijn tranen de vrije loop, kan ik weer even op adem komen en ben ik weer even die volwassen vrouw met een mooie carrière.

Faalangst-bij-dyslexie-kleinMet een diepe zucht stap ik weer vol moed ons klaslokaaltje binnen, zoals ik dat vroeger ook elke dag weer elke dag opnieuw deed. O mijn God, hoe heb ik dit vroeger overleeft? Wat had dat kleine meisje in mij het pittig vroeger! Ik weet het allemaal niet meer zo goed en heb het weggedrukt. Maar dat het oude zeer zit er echt nog zit, geven deze tranen aan. "Zou het Corona-virus mij dan de gelegenheid geven deze pijn wat te verzachten?" bedenkt de vrouw in mij!

Met thee en koekjes nemen we even pauze. Ik krijg een dikke knuffel van mijn jongens en leg uit dat ik dit moeilijk vind. Mijn oudste verwoordt het mooi: "Het is omdat je niet zo goed kan lezen en schrijven, toch mam?". "Ja, lieverd." Op school heb ik heel hard moeten werken en toch kreeg ik te horen dat ik dom en lui was. Inmiddels weet ik dat ik gewoon goed ben in andere dingen. Zo staan we nog even met zijn vieren in deze rare verwarrende tijd. "Tring tring."

Gelukkig wordt ik, net als vroeger, gered door de bel. Het is de kleuterjuf Nanda die videobelt. Mijn kleine man springt een gat in de lucht. Toch nog even de juf in beeld! Even later staat hij met mijn smartfoon bij het aquarium. Hij tettert er met de juf lekker op los over alle guppies en hun kenmerken. Liefdevol en geduldig luistert ze naar hem.

Ook ik ben stiekem blij de juf te zien en evenzo blij dat de kijk op dyslexie aan het veranderen is. Wie weet helpt deze school mij juist weer van mijn faalangst af en is dit precies wat ik nodig heb? We zullen het gaan ervaren in deze bijzondere lente van 2020. En oh ja: 8 x 8 = 64. Of was het toch 46 😉.

« terug naar overzicht